‌آثار و مزاياي مشاركت  در روابط عمومي ها

           اعتقاد به مشاركت روابط عمومي‌ها در امور مربوط به خود اساسي‌ترين مسئله در طراحي و ايجاد مدل عالي مشاركت است كه تأثير زيادي در راهبرد سازي و ايجاد فرصت‌هاي برابر براي استفاده از امكانات بالقوه و بالفعل دارد. به همين سياق مي‌توان گفت‌ سازماني مي‌تواند به تحقق اهداف مورد نظر خوشبين باشد كه توانسته باشد در مرتبه‌ي نخست از نظر هدف، با واحدهاي تخصصي يك نوع هم سويي پيدا كرده و در ثاني منابع انساني موردنظر را در جهت طراحي مدل عالي مشاركت لحاظ و سهيم كرده باشد. چرا كه فلسفه‌ و علت وجودي سازمان، همان ضرورت‌ها و اهدافي است كه به خاطر آن سازمان تاسيس شده است و اگر از روي قصد و اراده آن را وا نهد، بالطبع علت وجودي خود را از دست خواهد داد. به عبارت ديگر بايد فعاليت و حركت سازمان، منطبق بر علت وجودي و فلسفه‌ي ايجاد و تشكيل آن باشد زيرا بدون رعايت چنين اصولي مشاركت كارگزاران روابط عمومي در تدوين و اجراي برنامه‌ها فاقد معني و هدف خواهد بود و علت وجودي خود را به دليل فراموشي وغفلت و ناديده گرفتن پتانسيل‌ها و توانايي‌هاي ديگران از دست خواهد داد. از اين رو نميتوان در تحقق اهداف سازماني و اجتماعي نقش روابط عمومي را ناديده گرفت و بدون در نظر گرفتن تاثير مشاركت روابط عمومي‌ها، به برنامه‌ريزي روي آورد. سازمان، زماني مي‌‌تواند از علت وجودي خود پاسداري نمايد و يا به تحقق اهداف خود بيانديشد كه روابط عمومي‌ها در تصميمات و اقدام هاي سرنوشت ساز مشاركت داشته باشند.

مشاركت روابط عمومي‌ها در برنامه‌ريزي‌هاي كلان توسعه از چهار جهت حائز اهميت است:‌

1- به عنوان يك حق انساني

2- به عنوان يك هدف حرفه‌اي اجتماعي و سازماني

3- به عنوان يك هدف ارزشي و اخلاقي

4- وسيله‌اي براي جلب مشاركت

ناگفته پيدا است در سازمان‌هايي كه مديران آن هيچ‌گونه علاقه‌اي به امر مشاركت نشان نمي‌دهند و نقادي، كنجكاوي و نوآوري را محكوم مي‌كنند، بحث از نهادينه كردن حركت‌هاي روشنگرانه و رقابت اميز معني‌دار نيست. چراكه اگر قرار باشد مشاركت، نهادينه شود در واقع بايد در درجه‌ي نخست، بستر مناسب تفكر خوديابي و تعيين جايگاه خود به مثابه هسته‌ي اوليه‌ي اين حركت فراهم گردد و روابط عمومي حوزه‌ي ستادي و استان‌ها به عنوان بخشي از مجموعه‌ي تخصصي جامعه‌  و  سازمان خواهان بيشترين تماس و دخالت در امور مربوط به سازمان خود مي‌باشند. پيش نيازهاي مشاركت در صورت تامين منافع فوايد بسياري براي مديران و هم براي كاركنان در بر دارد البته اگر در مشاركت افراط و تفريط پيش بيايد احتمال دارد هم در رضايت شغلي و هم در انجام كار، نابساماني‌ ايجاد شود.